4 odkrycia Epigenetyki, które mogą wyjaśnić, dlaczego Miłość nie jest taka szalona

Ach, te emocje, motylki w podbrzuszu… które pochłaniają wszystkie nasze myśli, odurzają ilością hormonów, jak całe pudełko przepysznych czekoladek, nasze umysły stają się przepełnione, a latający maluch strzela więcej strzał niż Legolas – czas, w którym cały nasz organizm jest ogarnięty symfonią odgrywaną przez orkiestrę rozpowszechniając irracjonalne idee miłości. Cytując ostatnią komedię romantyczną science fiction Her: „Jest to rodzaj społecznie akceptowanego szaleństwa”.

Ale może miłość nie jest tak irracjonalna, jak nam się wydaje. Niektórzy twierdzą, że jest to częściowo spowodowane tym, jak jesteśmy wychowywani, podczas gdy inni uważają, że jest to zapisane w naszym DNA. Jak się okazuje, oba powody mogą być prawdziwe. Różne badania na zwierzętach mogą sugerować, że zajmująca coraz większą rolę w medycynie i codziennym życiu, dziedzina Epigenetyki (badanie mechanizmów regulujących ekspresję genów) odgrywa też rolę w sposobie, w jaki jesteśmy kochani i w sposobie, w jaki my kochamy. Czy to fascynujące pole może pomóc wyjaśnić, dlaczego ktoś tak bardzo Cię kocha? Oto cztery możliwe powody, które są interesujące:

# 4 – Ich atrakcyjność seksualną uzyskali od swoich konkurencyjnych społecznie i środowiskowo rodziców

Jeśli rodzice twojego partnera byli uwarunkowani w środowiskowo i społecznie konkurencyjnej społecznościach, to oznacza, że genetycznie byli jak najbardziej przypadkowi. Rodzice twojego partnera prawdopodobnie przekazali mu “seksowny gen”, uzyskując potencjalnie korzystne sygnały zapachowe zwane feromonami, aby cię zwabić. Te substancje chemiczne są wytwarzane i uwalniane do środowiska, które mogą być wykryte przez zwierzęta tego samego gatunku. Przede wszystkim na atrakcyjność i reprodukcję może mieć wpływ produkcja feromonów. 

Walkę konkurencyjnych środowisk i przyciąganie feromonów znakomicie zobrazował angielski pisarz William Szekspir w dramacie “Romeo i Julia” przedstawiając historię tragicznej miłości dwojga młodych ludzi, którzy stali się wzorcami romantycznych kochanków, pochodzących ze środowiskowo i społecznie konkurencyjnych, dwóch zwaśnionych rodzin: Capuletti i Montecchi.

W badaniu przeprowadzonym przez naukowców z University of Utah myszy, które żyły w populacjach konkurencyjnych środowiskowo i społecznie dla matek, rodziły synów, którzy wykazywali wyraźną przewagę w przyciąganiu samic. Synowie ci odziedziczyli podwyższoną ekspresję feromonów w rodzinie głównych białek moczowych (MUP). Ta podwyższona ekspresja jest związana ze zmianami metylacji DNA, które powodują wyższe stężenie MUP, które przyciąga więcej samic.

Teraz podziękuj rodzicom partnera za zrobienie z niego takiego epigenetycznego ciacha.

# 3 – Mają mniej emocjonalnego bagażu ze strony matek

Co czyni dobrego partnera życiowego? Oprócz atrakcyjności seksualnej szukamy partnera, który jest stabilny emocjonalnie, a także jest w stanie począć i wychowywać zdrowe potomstwo. Ilość i jakość opieki, jaką otrzymuje dziecko, nie tylko wpływa potem na jego jakość jako rodzica – wychowawcy, którym się stanie, ale może również wpływać na to, jak poradzi sobie z niezależnością, strachem i stresem na poziomie epigenetycznym, co ostatecznie zadecyduje o jego osobowości jako dorosłego.

Naukowcy z McGill University odkryli, że szczenięta, które były często lizane i pielęgnowane przez matki w ciągu pierwszych kilku tygodni życia, były mniej strachliwe i wykazywały znacznie mniejsze reakcje na stres niż te, które nie były traktowane w ten sam sposób. Najwyraźniej zmiany w przebiegu metylacji DNA i wzrost acetylacji histonów prowadzą do kaskady ekspresji genów, powodując wzrost liczby receptorów glikokortykosteroidów w regionie mózgu, zwanym hipokampem (który głównie odpowiada za pamięć, ale też jest bardzo wrażliwy na stres, który doprowadza go do wzrostu aktywności osi podwzgórze-przysadka-nadnercza, powodując wydzielanie m.in. kortyzolu, uszkadzającego hipokamp; stwierdzano zmniejszenie objętości i upośledzenie funkcji tej struktury mózgowia, także poprzez zwiększenie stresu oksydacyjnego oraz wpływ na układ dopaminergiczny i neurotensynergiczny).

# 2 – Środowisko ich przodków wpływa na ich atrakcyjność

Czy kiedykolwiek intuicyjnie odrzuciłaś randkę z potencjalnie wspaniałym kandydatem, mimo że miał on wszystkie przymioty, których wcześniej szukałaś? Okazuje się, że może jego pra prababka pracowała w fabryce fungicydów (środków grzybobójczych).

ZOBACZ TAKŻE: Może ona się z tym urodziła, może to epigenetyka: 5 porad dotyczących piękna i przeciwdziałania starzeniu się

Słucham, o co chodzi? Cóż, czynniki środowiskowe mogą zmieniać epigenom w sposób, który wpływa na wybór partnera (co może mieć wpływ na żywotność populacji i ewolucję gatunku). Narażenie człowieka na zanieczyszczenie środowiska przez substancje zaburzające funkcjonowanie układu hormonalnego (EDC) może pozostawić „ślad”, który trwa przez pokolenia i może wpływać na to, jak ty atrakcyjna jesteś dla innych i jak on atrakcyjny jest dla ciebie. Tę preferencję partnera zaobserwowano u samic szczurów w badaniu z University of Texas. Badacze potraktowali ciężarne samice szczurów środkiem grzybobójczym i odkryli, że trzecie pokolenie narażonych młodych samic dyskryminuje i preferuje samce bez historii narażenia.

Co ciekawe, mężczyźni trzeciej generacji, którzy byli podobnie narażeni, nie wykazywali preferencji. Preferencyjne zachowanie u narażonych samic może być spowodowane zmianami metylacji DNA w linii zarodkowej, które wpływają na geny odpowiedzialne za wybór partnera z powodu ekspozycji na EDC.

Dlatego Panowie, nie obrażajcie się, jeśli nie uda wam się poderwać tej dziewczyny – jej wspaniała, prababcia mogła po prostu pracować również w fabryce środków grzybobójczych.

Serce-DNA

# 1 – „Geny miłości” zostają aktywowane w twoim mózgu

Społeczeństwo od dawien dawna i nadal w niektórych obszarach świata dyktuje, że „łączenie się” z partnerem bez uprzedniego zawarcia małżeństwa lub formalnego związku jest nieakceptowane i prowokujące do ostracyzmu społecznego. Być może jednak takie pragnienie wynika z biologicznych predyspozycji do aktywnego poszukiwania jednego partnera na całe życie. Ostatnie badania przeprowadzone przez naukowców z Florida State University wykazały, że epigenetyczna aktywacja genów w jądrze półleżącym, rejonie mózgu związanym z przyjemnością i nagrodą (np. podczas stosunku), nornic preriowych (Microtus ochrogaster) może prowadzić do zachowania monogamicznego i tworzenie partnerstwa na całe życie.

U tych zwierząt kojarzenie się w pary indukuje ekspresję genów receptorów wazopresyny i oksytocyny w mózgu, co powoduje preferencję partnera i zachowanie do tworzenia par na całe życie. Zwiększona ekspresja genów jest spowodowana zwiększoną acetylacją histonów, która rozluźnia mocno zranioną chromatynę, umożliwiając ekspresję genów. Nieoczekiwanie, przy braku kojarzenia się w pary, ten sam typ zachowania można sztucznie naśladować przez wstrzyknięcie leku do jądra półleżącego zwierząt, co dałoby ten sam efekt.

Więc następnym razem, gdy ludzie powiedzą ci, że miłość jest w sercu, a nie w mózgu, poinformuj ich, jak z punktu widzenia epigenetycznego, bardzo się mylą (ale poinformuj ich z miłością).

Bibliografia:

  1. Nelson A., et al., Reintroducing domesticated wild mice to sociality induces adaptive transgenerational effects on MUP expression. PNAS, November 19848-19853, (2013).
  2. Wang H, et al., Histone deacetylase inhibitors facilitate partner preference formation in female prairie voles, Nature Neuroscience, 919-24 (2013).
  3. Weaver I., et al., Epigenetic programming by maternal behavior. Nature Neuroscience, 847-854 (2013).
  4. Crews D, et al., Transgenerational epigenetic imprints on mate preference. PNAS April 5942-5946 (2007).

Zrzeczenie się odpowiedzialności: Przedstawione tutaj uwagi stanowią spekulatywną opinię autora opartą na powiązanych publikacjach naukowych na temat badań na zwierzętach i mogą w rzeczywistości nie dotyczyć ludzi.